Dzień wyrwany z życiorysu

 Niby jest pozytyw a czuję się jak przekręcona przez wyżymaczkę.

Znowu byłam u lekarki i mam nadzieję, że był to ostatni raz, bo więcej nie zniosę.

Ostatnio pisałam Wam, że Bąbel miał pobieraną krew i zalecenie, żeby badanie krwi powtórzyć po miesiącu a w razie  stwierdzenia toksoplazmozy trzeba będzie wziąć antybiotyki.

To, że toksoplazmoza jest, wiedziałam telefonicznie  już następnego dnia, ale leczenia żadnego nie było i żadnej sugestii na ten temat, czyli trzeba ten miesiąc odczekać do następnego badania krwi. No to cierpliwie czekałam a tymczasem zima za oknem szalała: śnieg, ślizgawica- o żadnym wyjeździe do Warszawy mowy być nie mogło.

W tzw. międzyczasie poczytałam trochę w internecie, że toksoplazmoza u wychodzących kotów jest oczywista i nawet się jej nie leczy, jeśli kot zachowuje się normalnie i na chorego nie wygląda. Co innego, jeśli są objawy chorobowe- wtedy tak! Przy czym warto dodać, że tę cholerną toksoplazmozę kot może przechodzić kilka razy- zeżre ptaszka czy myszkę i już. Zapachniało mi regularnymi wizytami u pani wet i trochę mi entuzjazm ostygł, bo każda taka wizyta to mocno przeczyszczone kieszenie i skołatane nerwy- to ewidentnie dzień wyrwany z życiorysu.

Doszłam do wniosku, że daruję sobie kolejne badanie krwi a po raz ostatni skontaktuję się z lekarką prowadzącą i wypytam ją o wszystko, czego nie jestem pewna i co mnie niepokoi. A skoro drugie lekarstwo też działa, to nie wpędzę kota w nerwicę niepotrzebnymi wyjazdami, bo to bez sensu, skoro ta tokso może być parę razy. 

Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Syn zawiózł mnie do lekarki. Kot oczywiście znowu się zsikał, mnie się ręce trzęsły jak galareta a pani doktor trochę mnie słuchała, trochę była jakby mało obecna myślami.

Ostatecznie tego, co najważniejsze jednak się dowiedziałam. Podstawowe lekarstwo ma brać 2 razy dziennie po pół tabletki- prawdopodobnie do końca życia. To drugie choróbsko, czyli toksoplazmoza- raz dziennie 3/4 tabletki-przez 6 tygodni a potem jakieś drogie badanie... i oczywiście żeby nie zlekceważyć! Jakoś mi to na antybiotyk nie wyglądało, ale przecież nie będę mądralować, że ta lekarka od pobierania krwi mówiła co innego...

Na zdjęciu obok dzienna kocia dawka.

Już się nad sobą użalam, bo zupełnie nie wiem, jak sobie z tym poradzę, ale- jakoś będę musiała.

O podawaniu leków będzie odrębna notka...

I myślę sobie, że te 6 tygodni mojej mordęgi będą po to, żeby nie męczyć kota kolejnymi wizytami. 
   

Pisać, pisać, pisać...

 Nie wiem, na ile zamieszczony obrazek będzie współgrał z treścią notki, ale nie to jest najważniejsze.

 Tak sobie wymyśliłam, że cała blogosfera istnieje dla tych, którzy chcą pisać, kochają pisać, muszą pisać. Jest to jakby ślad ich istnienia, "nie wszystek umrę" w wersji mikro.

Pisałam niemal całe życie- to były młodzieńcze pamiętniki, infantylne wierszyki z częstochowskimi rymami, później listy, wreszcie rodzaj kroniki rodzinnej a właściwie spojrzenie na życie z mojego punktu widzenia, potem blogi... Wszystko to poszło na przemiał- bez wielkiego żalu, bo niby komu i do czego miałyby posłużyć dziecinne zwierzenia pensjonarki albo czemu miałabym komukolwiek narzucać swoją- bardzo subiektywną wizję świata?... Każdy ma swoje życie, swoje przemyślenia, wreszcie swoje wspomnienia. Jedynie tylko ten blog ocalał... jeszcze, bo trudno wykluczyć, że i to pisanie pójdzie kiedyś w kosmos! ;)

Teraz wolę czytać niż pisać, słuchać niż mówić, wolę milczeć... 

Lubię zaglądać na inne blogi, starać się zrozumieć inny punkt widzenia niż mój własny, choć nie zawsze mi się to udaje... Zostawiam komentarz lub nie- różnie.

Tak czy owak ludzkie życie jest fascynujące i blogi to świetna forma, aby to życie poznawać. Tak że- powodzenia w pisaniu, chętnie  poczytam! :))

Wrrrrr!!

 

Co z nami jest nie tak, że duży kraj a prezydenci tacy niewydarzeni i co jeden to gorszy. 

Zakładałam, że o tym niepoliczonym weciarzu-pseudo Batyr nie będę pisała, bo szkoda czasu i zachodu, ale się nie da! Po prostu się nie da!!

Wczorajszy jego występ na Radzie Bezpieczeństwa Narodowego to typowa kibolska ustawka tchórza i asekuranta. I to ma być głowa państwa??!! Obrzucił błotem Czarzastego- i w nogi, żeby nie usłyszeć na swój temat paru słów prawdy: wyłączyć mikrofony, reszta w trakcie obrad zamkniętych.

Przeszkadzał mu marszałek Sejmu, nie przeszkadzał wysłannik prorosyjskiego Brauna, nie przeszkadzał Cenckiewicz, którego na tych obradach w ogóle nie powinno być.  Przepraszam za niedelikatne określenie, ale kancelaria p..rezydenta to jedna wielka chlewnia, która za nic ma dobro Polski i Polaków, której zadaniem wydaje się być, jak rozwalić ten rząd i przywrócić rządy pisowskiego rozpasania.

To tak dla przypomnienia:

 

Myślę, że jeszcze sporo ważnych wyrazów dałoby się ułożyć z niewykorzystanych tutaj nazwisk- a byłoby ich wystarczająco dużo!

--------------------------------------

Przyznam, że list gończy za  Ziobrą sprawił mi sporo frajdy! / bo to zła kobieta była!/ :))) 

Mimo wszystko spokojnego, dobrego weekendu! 

A co cię to, babo, obchodzi?!...

W gruncie rzeczy nie powinno obchodzić, tak jak i ta notka nie powinna była powstać, bo w gruncie rzeczy jest o niczym. Ot, kilka luźnych myśli, byle tylko oderwać się od politycznego szaleństwa.

Czasem idę ulicą, wchodzę do sklepu, wsiadam do autobusu, oglądam telewizję... wszystko jedno jaka sytuacja... i wzrok pada na dziewczynę/kobietę. I rodzi się pytanie:-Czemu to sobie robisz? Czemu tak się krzywdzisz?...

Nie!

Nie zrozumcie mnie źle. Nie jestem wrogiem makijażu.

Delikatny, dobrze zrobiony makijaż podkreśla kobiecą urodę, poprawia samopoczucie, jest ok!

Myślę o czym innym. Myślę o szerokich, czarnych, namalowanych brwiach, przyklejonych centymetrowych rzęsach, o wydętych, nadmuchanych ustach i tonach pudru na twarzy. 

Nie wiem, skoro tak wiele widać tego na co dzień, to widocznie do czegoś jest potrzebne, komuś się podoba. Nie powiem, że mi to przeszkadza, bo nie przeszkadza, mnie to dziwi. I w tym zdziwieniu jest odrobina współczucia, że trzeba aż tak, żeby móc samą siebie zaakceptować... smutne!

 

 

 

 O modzie i bezkrytycznym naśladownictwie, byle tylko być na bieżąco, nie będę już pisać, bo wyjdę na starą stetryczałą babę, która wszystko wszystkim ma za złe a chyba jednak taka nie jestem.

 

Ale jakoś żal mi  czasów, kiedy dziewczyny subtelnie podkreślały /bądź poprawiały/ swoją urodę- i były naturalne.

 

Wystarczy popatrzeć na dwie aktorki powyżej, ale nie tylko- dziewczyna na zdjęciu obok też jest śliczna, jest naturalna.

Ale w końcu to tylko moje wrażenie, wcale nie muszę mieć racji, prawda? 

Diabelski młyn

 

Kiedyś, chyba w którymś komentarzu,wspomniałam o wczesnodziecięcym doświadczeniu "podróży" na diabelskim młynie i związanymi z tym emocjami: przerażeniu, zagubieniu, zagrożeniu itd.

Dziś chyba czuję się podobnie. Trudno przewidzieć, co przyniesie ze sobą następny poranek. Nie ośmielam się komentować /z mojego punktu widzenia/ ani krajowej, ani światowej polityki, bo dawno się w tym pogubiłam. Mam wrażenie, że racjonalność zachowań i wypowiedzi już dawno odeszła w niebyt, europejska solidarność zaczyna się kruszyć a i w naszym kraju narasta pewien rodzaj szaleństwa bez oglądania się na dobro wspólne /zobacz: Hołownia, Kaczyński, Braun czy Nawrocki.../. Wszystko wydaje się być rozchwiane i niestabilne.

Nie wnikam, ile jest prawdy w pierwszym memie- on jedynie potwierdza mi to, co widzę i słyszę w oficjalnych przekazach: szaleństwo narcystycznego starucha, żądnego władzy i dolarów w gigantycznych ilościach, tak jakby mu się to w trumnie /czy w urnie/ do czegokolwiek jeszcze mogło przydać.

A nasz Szymon-mąciciel? 

Pogadajmy, proszę. Może łatwiej nam będzie to wszystko jakoś poukładać... 

***

 

 

 

 

 

 

 

 

   Zachwyciła mnie dzisiejsza myśl z niedzielnej kartki z kalendarza u Donki w jej ŚWIECIE  POEZJI. /Donko, nie proszę o pozwolenie przytoczenia, bo wiem, że mi pozwolisz! Dziękuję!/

 

"Żyjmy tak, abyśmy orłom nie podcinali skrzydeł, a osłom nie pozwalali latać." Marek Aureliusz, (121-180 n.e.)

 

 Mam nieodparte wrażenie, że dziś właśnie żyjemy na przekór tej myśli. Mocarstwami rządzą ludzie źli, cyniczni, brutalni i okrutni a i w mniejszych państwach do głosu dochodzą ci, którzy w żadnej mierze do tego głosu dojść nie powinni.

W dodatku to wszystko dzieje się niejako za naszym przyzwoleniem albo przynajmniej milczeniem, które cichym przyzwoleniem, niestety, jest. A zło narasta, staje się codziennością- coraz bardziej niepokojącą, coraz bardziej nieprzewidywalną. Złudzeniem jest myśl, że nad sytuacją panujemy, że nie wymknie się spod kontroli... JUŻ  TERAZ osły latają pod niebiosa a orłom podcinamy skrzydła albo przynajmniej próbujemy oblepić je błotem, żeby przypadkiem nie wzbiły się w przestworza!

Jak to się dzieje, że taki stał się świat?! Jak to się dzieje, że my- ludzie tacy się staliśmy: małostkowi i zawistni, głupi i zarozumiali jednocześnie, okrutni i bezwzględni?...  

Jak to się dzieje, że ci, którzy chcą żyć w spokoju, którym marzy się  krajowa i międzynarodowa solidarność, nie mają siły przebicia i z góry skazani są na przegraną?...

----------------------

Nie ogarniam dzisiejszego świata, nie rozumiem ambicyjek ludzi, którzy dla własnego rozbuchanego ego gotowi są podpalić świat.

Jak odzyskać nadzieję, że wszystko jest jeszcze do uratowania a człowiek to brzmi dumnie?... :(( 

Jeśli lubicie czytać o chorobach, to zapraszam!

 

 

 

Jeśli tak wygląda chory kot, to ja już nic nie rozumiem!

Ale mi się trafił egzemplarz- delikatny jak francuski piesek a wydawałoby się, że rasa typu dachowiec jest odporna na wszystko! 

Otóż NIE!! Od dłuższego czasu są problemy. 

W późnym dzieciństwie miał coś z gardłem i brał jakieś lekarstwa, ale czy były to antybiotyki- nie pamiętam. Bardzo możliwe, że tak.

Potem dość długo było wszystko w porządku, ale... na grzbiecie zrobiła się cienka kreseczka. Początkowo nie przywiązywałam do tego wagi- pewnie Bąbel przełaził gdzieś pod siatką i wyszarpał trochę sierści. W końcu jest kotem wychodzącym, więc różne przygody mogą się zdarzyć. Ale żadnego skaleczenia nie było i to powinno mi trochę dać do myślenia. 

Gdy kreseczka zrobiła się szersza, skonsultowałam to z miejscową panią weterynarz, ale konkretna diagnoza nie została postawiona, przy czym lekarka zasugerowała, że gdyby coś mnie bardziej zaniepokoiło, to mogę skonsultować ze zwierzęcym dermatologiem.

Ścieżka na grzbiecie robiła się coraz szersza. Jedna wizyta u specjalisty- sterydy, niewielka poprawa i powrót do stanu poprzedniego, druga wizyta u specjalisty- to samo! A czas leciał i kot wyraźnie cierpiał: ocierał się o przedmioty, wyrywał sobie sierść. Zwątpiłam.

Pogadałam z córką. Ma różnych znajomych, może ktoś zna kociego dermatologa- takiego z prawdziwego zdarzenia. Strzał w dziesiątkę. Nowy adres. Mam wrażenie, że to jest to, ale nic nie dzieje się nagle. Zmiana karmy, leki podawane przez dwa tygodnie, ponadto analiza strupków czy zrogowaceń, bo i te już były. Diagnoza- atopowe zapalenie skóry- i leki. O tym już zresztą pisałam.

Bąbel przyjmował leki prawie przez miesiąc, gdy... nagle przestał jeść. Pił wodę i spał. Początkowo myślałam, że to wynik świątecznego stresu, ale gdy zajrzałam do internetu, wpadłam w panikę. Sms do pani dermatolog z przeprosinami, że zakłócam jej prywatny czas, ale proszę o pomoc. Odstawić leki! Zrobić analizę krwi- tu nazwisko lekarki.

Biedny Bąbel! Był zestresowany bardziej niż ja! W drodze do Warszawy trzymałam torbę z nim na kolanach, miauczał... i po raz pierwszy w swoim kocim życiu zsikał się tam, gdzie nie powinien. Torba mokra, moja kurtka i spodnie też mokre.

Cała operacja nie trwała zbyt długo, ale nie obyło się bez problemów: trzeba było wkłuwać się w drugą łapkę, bo z pierwszej krew nie chciała lecieć. 

Wyniki były już następnego dnia. Dwa dobre, trzeci niepokojący- toksoplazmoza. Za miesiąc powtórka analiz. Kot, mimo spadku wagi, jest w dobrej formie, więc być może organizm sam zwalczy pasożyty; jeśli nie- dostanie antybiotyk. Jest to o tyle ważne, że przy toksoplazmozie nie wolno podawać tamtych leków na leczenie skóry. I historia zaczyna się od początku!!

Jak jest teraz? Jeszcze nie jest źle. Właściwie wszystko jest ok. Sierść odrosła, ta ostra, przy skórze. Może i ta miękka z czasem odrośnie...

Tylko ja wpadam w paranoję i obserwuję, czy kot znowu zaczyna wyrywać sobie sierść, czy nie? Czy obecne lizanie to normalna kocia toaleta, czy już nadmiarowa?

No, nie jest lekko! Świr stoi za drzwiami!;(  Jakby co- pomyślcie ciepło o Bąblu!

Nie przypuszczałabym...

 

Nie przypuszczałabym, że uda mi się sfotografować TAKIE  TEGOROCZNE (!!!) sople.

W gruncie rzeczy zdążyliśmy się od prawdziwych zim odzwyczaić  i niby one nadal istnieją, ale już tylko we wspomnieniach sprzed lat, w zabawnych anegdotkach o wędrówkach w wąwozach śnieżnych  czy kłębach waty, utykanych między podwójne okna, żeby możliwie polikwidować szpary mogące wpuścić mróz do mieszkania. Przypominamy kwiaty wymalowane mrozem na szybach czy niewielkie dziurki wychuchane ciepłym oddechem dla sprawdzenia, co się dzieje na dworze i czy jakieś dzieciaki nie wędrują przypadkiem z sankami na pobliskie górki... To były zimy! I można je wspominać godzinami.

A dziś?! Niewielki mróz i od razu afera niemal na skalę międzynarodową i pretensja do całego świata, że kto to widział, żeby tyle śniegu napadało i dlaczego jeszcze nie odśnieżone?!...Wyraźnie się rozpaskudziliśmy. Zamiast się cieszyć, że może choć trochę robactwa wymarznie, ciągle na coś narzekamy.

Byłam wczoraj z kotem w Warszawie na pobranie krwi /o kocich dolegliwościach będzie oddzielna notka, ale jeszcze nie teraz!/. Do Warszawy jechaliśmy około godziny ale wracaliśmy blisko cztery, choć jeszcze nie wszystkie firmy pokończyły pracę. Warszawa w pień zakorkowana a jeszcze stłuczka na trasie. Za Warszawą też nie lepiej, bo przebudowy drogowe. 

Sznur, sznur, sznur samochodów!

Biedna, bogata Polska! 

Ciekawe blogi, ciekawi- blogerki, blogerzy

Na blogowisku jestem ho! ho! a może i dłużej. Lubię poznawać ludzi, pogawędzić z nimi o rzeczach ważnych i mniej ważnych, dzielić się opiniami na różne tematy.

Ale blogowisko  to ruchoma magma: jedni znikają, inni się pojawiają, czasem traci się z kimś kontakt przez własny niewyparzony język, czasem coś mocno zaboli i samemu rezygnuje się z kontaktu.

Zawsze szukam ciekawych blogów, bo wychodzę z założenia, że to mnie w pewien sposób rozwija i wzbogaca.

Dziś chciałabym zaproponować Wam bloga, który odkryłam dla siebie stosunkowo niedawno i nie mogę się nadziwić, jak niewiele osób komentuje umieszczane tam notki. Przyznam, że moich komentarzy też zbyt wiele nie ma- zresztą z prostej przyczyny: w gruncie rzeczy niemal zawsze i niemal w każdym zakresie zgadzam się z autorką. Różnica jest przede wszystkim taka, że ja jestem bardziej zero-jedynkowa /no, może nie do końca, ale jednak/ a GRASZKA jest stonowana i wyważona w swoich osądach.

Czemu propaguję ten blog? /zresztą za zgodą autorki/. Jest w nim codzienne życie, rzut oka na społeczeństwo, na politykę, na wiele aktualnych wydarzeń a wszystko to przekazywane prosto i doskonałą polszczyzną. Zachęciłam?

To jeszcze - jak znaleźć. 

Proponuję wpisać w Google: okiem graszki blog i powinno się otworzyć a fotka dodatkowo potwierdzi, że to to, czego szukamy. Przepraszam, że nie podałam ostatecznego adresu, ale nie wiedziałam, jak to zrobić.

Być może Graszka przeczyta tę notkę i poda prostszy sposób dotarcia na jej bloga. Pozdrawiam Cię Graszko, i dziękuję! :)
 

Kolejne "I po!"

 Jak było?

Przeżyłam, choć łatwo nie było! 

Najtrudniej było z punktem trzecim, bo powodów do przejmowania się było mnóstwo: czy prawnuczek z wnuczką nie będą się awanturować o tę samą zabawkę, czy jedno drugiemu nie zrobi niechcący krzywdy, czy... tych lęków dotyczących maluchów było tyle, że trudno wymienić. Dodam, że jednemu jeszcze trochę do roku brakuje a drugie ledwo rok przekroczyło, ale jest ogromnie ciekawe świata i wszędzie go pełno a przemieszcza się z szybkością błyskawicy. Żeby było śmieszniej, rodzice obojga malców podchodzili do zaistniałej sytuacji ze stoickim spokojem i jak się okazało mieli rację, bo nic złego się nie stało i moje strachy były zupełnie niepotrzebne.

Jeszcze dwa zwierzaki w domu- pies i kot-postawione przed nietypową ilością gości w domu, zwielokrotnionym ruchem i gwarem...no, wesoło było!

W pierwszy dzień  Świąt część gości odjechała a przybyli ci, którzy na wigilii być nie mogli...Gdy drugiego dnia gości już nie było, cisza aż dzwoniła w uszach!

Jak było?

Było super! Było życie,  były rozmowy, wspomnienia, prezenty- wiadomo, bez tego ani rusz! I można uzgadniać, że ależ po co a i tak wszyscy na uszach stają, żeby nawzajem upominkowo te święta sobie umilić.

I gdy się człowiek zanurzy w tej świątecznej atmosferze, to robi się ciepło na sercu, że tu nie ma fałszu, że wszyscy są sobie bliscy, że się kochają.