Ciekawostki

W ostatniej notce, relacjonującej kolejny pobyt w czeskiej Pradze, @To przeczytałam pokazała m.in. pomnik dłoni z rozstawionymi w połowie palcami i uwagą, że kto tak potrafi, bo ona nie daje rady. Odezwało się dwie czy trzy osoby, że to żaden problem, więc spróbowałam i ja. I też mi wyszło, może nie super zgrabnie, ale jednak.;))

 Niby w prawej ręce da się jakoś ten podział zrobić, choć z niejakim trudem, za to w w lewej zero problemów a i podział wyraźny.

 

 Przy tej okazji przypomniało mi się, że i ja w dzieciństwie czy może wczesnej młodości miałam palcową sztuczkę,w wykonywaniu której byłam jedyna i niepowtarzalna- i sprawiało mi to niebywałą satysfakcję!

Ciekawe, czy i teraz dam radę? Spróbowałam. I... dałam radę!!! I tak jak wcześniej- w lewej ręce: bezproblemowo, w prawej- gorzej, ale też się dało. A swoją drogą, jak to jest, że lewa ręka lepiej "zapamiętuje"? Może prawa miała w życiu więcej obowiązków, stąd nie próbowała nawet zapamiętywać rzeczy mało istotnych?...;))

 Wygląda to mocno drapieżnie. A gdy się wykona ten gest w obu rękach i uzupełni odpowiednio straszliwą miną- efekt murowany! :))) Sami spróbujcie!

 

A skoro mowa o dziwnościach, to miałam kolegę, który umiał poruszać uchem: lewym lub prawym- w zależności od zapotrzebowania.

A z kolei mój wujek robił z ust  taką cienką kreskę i wydawał przenikliwy pisk, którego żadne z nas- dzieci- nie umiało powtórzyć, mimo wielu usilnych prób.

Trochę mało poważna dzisiejsza notka, ale czy wszystko i zawsze musi być takie śmiertelnie serio?... :)))

Były, ale nie tam, gdzie się spodziewałam.

 

Spodziewałam się kłopotów z telefonem, tymczasem kłopoty rzeczywiście były, ale... z komputerem.

Otóż ileś dni temu, po burzy- zresztą całkiem niegroźnej u nas- zabrakło internetu. Należało wyłączyć dopływ prądu, potem włączyć i sprawdzić, czy to cokolwiek zmieni.  A mnie się wszystko pomyliło i zresetowałam komputer. Poczułam się taka technicznie mocna, czy przypomniały mi się słowa otuchy z początków mojego  poznawania obsługi komputera, żeby się nie bać, bo tam za wiele zepsuć się nie da... Sama nie wiem, co mną powodowało, w każdym razie tak skutecznie zablokowałam komputer, że choć weź i ugryź!

Co dalej? Wiadomo, po ratunek do syna. I też pudło!  - Powiedz, co zrobiłaś. Tak po kolei. 

Bardzo chętnie bym opowiedziała z detalami, gdybym wiedziała, co właściwie zrobiłam. Może  jakaś informacja, jak przywrócić aparat z powrotem do życia jest w pudełku po komputerze?  Poszukajmy. Na ogół trzymam różne dziwne rzeczy, więc pewnie znajdę...tymczasem pudełka ani śladu! 

No, cóż! Trzeba  wezwać fachowca. I nerwy, że kiedy, bo facet zarobiony po uszy... ale udało się! Przyszedł! Otworzył komputer, trzy ruchy ręką, spytał o kod do komputera, wklepał i...komputer zaczął działać, jakby nic się wcześniej nie zdarzyło!! Niesamowite! Nie pytałam, co zrobiłam wcześniej nie tak, bo do niczego mi to już nie było potrzebne. Prędzej mi ręka uschnie, nim po raz drugi zabiorę się do resetowania komputera!!

A telefon? Jakoś sobie radzę, choć do zaprzyjaźnienia się z nim - daleka  droga. Teoretycznie wszystko jest jasne i proste, i niemal takie samo jak w poprzedniku, ale w praktyce wcale tak słodko nie jest.  Co rusz nadziewam się na jakąś niespodziankę i mocno mnie to deprymuje. Jak uznam, że jestem już z nim zaprzyjaźniona- dam znać! ;)))

Będą kłopoty? Zobaczymy...

 

Sama nie wiem, jak przez to przebrnę, na początku może być trudno.

Otóż: zastrajkowała mi komórka. Od jakiegoś czasu miałam z nią problemy tak bardzo narastające, że straciłam cierpliwość.

No, cóż- swoje wysłużyła, ma prawo odpocząć.

Cały szkopuł w tym, że zamieniam iphona na motorolę i pewnych rzeczy trzeba się będzie uczyć od początku.  Dodatkowo wcale nie jestem pewna, czy nie utracę dostępu do bloga, bo zakładając bloga namotałam takich cudów / niby żeby być anonimową tak na 100%- głupia baba! kto chciał, to i tak mnie zdemaskował/, że odkręcenie tego teraz może być problematyczne. No, cóż: pożyjemy, zobaczymy.

Jeśli będę musiała założyć nowego bloga, to na pewno spróbuję jakoś się z Wami skontaktować. Trzymajcie kciuki!

p.s. Może tu w komentarzach podam nowy adres? Zobaczymy. Wszystko zgodnie z zasadą - jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było! ;)) 

Młodość? Starość?...

 

Chwyciłam kiedyś tego mema i wreszcie go wykorzystam.

Zwróciłam uwagę na punkt 5. i wyjaśnienie zaznaczone czerwonym kolorem dla zaakcentowania, że to tylko heheszki, bo co się będziemy wygłupiać z  młodością po 60-tym roku życia. Ale jednak graniczny rok młodości, nawet tej z dużą przesadą, nie został wyartykułowany, więc spokojnie można przyjąć wieczny ciąg młodości dla tych, którzy po prostu młodo się czują.

Bo w gruncie rzeczy, co to jest starość? To rezygnacja, zmęczenie życiem, upierdliwe informowanie tych, którzy słuchają i którzy słuchać nie chcą o wciąż nowych a ogromnie uciążliwych dolegliwościach, bądź też uporczywe żeglowanie po wspomnieniach z lat młodości.

 Czy czuję się staro? Nie wiem. Gównie- co jakiś czas- doświadczam zdziwienia, że choć moja aktywność wyraźnie oklapła, to wciąż żyję, to wciąż jestem taka sama, intelektualnie jeszcze jakoś daję radę, choć wiedza jest już mocno dziurawa a pamięć szwankuje na potęgę.

                                                                      * * * 

Ostatnio przez ok. 10 dni była u nas córka z wnusią-wciąż jeszcze malusią dziewczyneczką. Żeby był komplet, wnuczka chwyciła jakiegoś wirusa, bakterię- piorun wie, co. Oczywiście lek taki i inny, wściekła temperatura, dziecko rozkapryszone, czemu oczywiście trudno się dziwić. Zresztą  co tu gadać- każdy wie, co się dzieje, gdy w domu jest chore dziecko. Córka umordowana do granic wytrzymałości, trzeba jej było pomóc, więc pomogłam- i jestem dumna jak paw: dałam radę!! Zakupy, normalne domowe obowiązki, zabawianie malutkiej, kiedy już poczuła się lepiej... Czyli nie jest jeszcze ze mną tak źle!

I tak sobie myślę, że człowiek tak długo jest młody, jak długo nie tylko nie wymaga opieki, ale jeszcze sam może komuś drugiemu pomóc. 

Dobrej niedzieli! Dobrego nowego tygodnia! :) 

Chichot natury

Upały przetrwaliśmy, choć z dużym trudem.W domu temperatura przekroczyła 27 stopni i nawet włączony wiatrak nie przynosił ulgi.  Po raz pierwszy nie broniłam się przed piciem wody a kot co prawda sporo czasu spędzał na dworze, ale chętnie wpadał do domu, żeby choć trochę się ochłodzić na starym przyjaznym linoleum.

  Dla równowagi dziś rano wiał tak chłodny i przenikliwy wiatr, że - idąc po zakupy- założyłam lekką wiosenną kurtkę... i wcale mi za gorąco nie było.

Ciekawe, czy w nocy się ogrzewanie nie włączy... 

A przed nami podobno kolejna fala upałów! Strach się bać. :)

 

Politykę odłożyłam na bok, szaleństwo pogodowe zdecydowanie zaspokaja moje zapotrzebowanie na huśtawkę emocji a nadmiar agresji wyładowuję czytając kryminały. /Co się ze mną dzieje?? Kiedyś opisy okrutnych morderstw omijałam szerokim łukiem, teraz łykam jak kaczka kluchy! Może to namiastka zaspokojenia morderczych ciągot...patrz: polityka! ;)/

 Czas płynie jakby obok, nic mi się nie chce.

Miłego weekendu i dobrego nowego tygodnia! :) 

Poczucie własnej warości

 Życie nikogo nie oszczędza i przed każdym stawia jakieś zadania- różne: łatwiejsze, ale i takie, wydawałoby się, nie do pokonania. Jedni  radzą sobie z każdym problemem, dla innych nawet drobne przeciwności urastają do miana katastrofy. Od czego to zależy?...

Wiele o tym myślałam i mam wrażenie, że generalnie jakość życia w dużej mierze /może nawet decydującej/ zależy od samooceny i samoakceptacji- wiary w siebie i własną sprawczość.

 A samoakceptacja nie bierze się znikąd, składa się na nią osąd rodzeństwa i rodziców, ocena rówieśników i ludzi dorosłych.

Młody człowiek poddany krytycznemu osądowi ma tendencję do przejęcia tych opinii na własny temat, wierzy im bezkrytycznie i przyjmuje jako pewnik. Nie próbuje się im przeciwstawić, walczyć z nimi. Nie ma świadomości, że brak wiary siebie i niska samoocena będą miały wpływ na jego dalsze życie.

Proszę mnie źle nie zrozumieć- daleka jestem od tego, by pompować ego młodego człowieka zawsze i za wszelką cenę.To byłaby skrajność w drugą stronę równie niekorzystna jak wszechogarniający krytycyzm.

Chodzi mi o budowanie realistycznego obrazu samego siebie- poznawania własnych mocnych stron, ale i tych słabszych, nad którymi warto popracować. 

Sama nie wiem, skąd mi się wziął ten temat- i po co. Swojego życia już nie zmienię. Za stara jestem na życiowe zmiany...

 Może  tak po prostu, by głośno powiedzieć, że w różnych życiowych sytuacjach trzeba umieć myśleć o sobie i mieć pewność, że warto o siebie zawalczyć, bo życie jest tylko jedno i będzie tylko takie, jak uda się nam je zagospodarować.

Psia pogoda

 Ciekawe, jaki będzie ten rok. Wiosna była taka sobie- chłodna, niezrównoważona, sucha, z nocnymi przymrozkami. Lato... nie wiadomo jakie: pada, mży, leje- tak jakby zdumiony los chciał chociaż trochę zrównoważyć wiosenną suszę.

Dlaczego mówi się "psia pogoda" albo "pogoda pod psem" ?... Może wzięło się to stąd, że jaka by pogoda nie była, to pies powinien zaliczyć 1, 2, czasem nawet 3 spacery, niezależnie od chęci lub jej braku u właściciela czworonoga. Szczęśliwie mam kota i on spacery sam zalicza. Niby deszczowa pogoda specjalnie mu nie przeszkadza, ale nie to, żeby kochał deszcz. Teraz też rozłożył się na dywaniku a deszcz wali o szyby.

Zmusiłam się do pisania, żeby nie zapomnieć, jak się stuka w klawiaturę, ale tak naprawdę niewiele się u mnie dzieje: trochę sprzątam, trochę gotuję, trochę czytam, trochę oglądam TV... wszystkiego trochę.

Odcięłam się od polityki, czasem łypnę jednym okiem,  ale bez głębokiego zaangażowania, bo uznałam, że moje stanowisko względem niej jest stabilne a własne nerwy trzeba oszczędzać, bo mogą się jeszcze przydać.

Jednym słowem- dzień jak co dzień, bez większych emocji, upływa jak każdy poprzedni i upłynie jak każdy następny... i tylko lat przybywa. Trochę we mnie zniechęcenia. Może dlatego, że i na wielu blogach kłopoty, zmartwienia, smutek... Można się tym zarazić?...

Zagłaskać kota na śmierć

 

Żeby nie było, że nie doceniam- wprost przeciwnie! Boję się jedynie, żeby ochami i achami nie wyrządzono krzywdy tej niezwykłej dziewczynie.

Nie znam się na tenisie i nie widzę w nim nic szczególnie atrakcyjnego, zwłaszcza w tenisie kobiecym. Łup-łup i łup-łup, i dalej, i znowu to samo. Inaczej w tenisie męskim- tam coś się dzieje, są jakieś niespodzianki.

Tym razem oglądałam mecz od początku do końca, z zaciśniętymi kciukami, napiętą uwagą ale i uśmiechem na ustach. To był majstersztyk, sportowy teatr, coś, czego nie da się opowiedzieć w kilku słowach. Emocje kipiały! A niewysoka skromna dziewuszka szła jak burza do kolejnego zwycięstwa, tym razem w walce o wejście do finału. Nie wygrała siłą uderzeń ani szybkością lotu piłki- wygrała różnorodnością zagrań, przyczajoną niespodzianką kolejnego odbicia... To była fantastyczna, fenomenalna gra. I mówię to ja- baba, która się kompletnie nie zna na tenisie. Ale docenia mistrzostwo gry!

Czemu dałam taki dziwny tytuł notce? Bo nasi krajanie to dziwni ludzie: jak ich sportowy faworyt wygrywa, to by go ozłocili, stawiali pomniki i w ogóle na rękach nosili... ale wystarczy gorszy czas i słabszy wynik, żeby zaczęli psy wieszać i odsądzać od czci i wiary. No tak jest i już! Boję się tego dla Mai. To urocza, skromna i ambitna dziewczyna. Twarda, ale jednocześnie bardzo delikatna i wrażliwa... Skąd wiem? Znikąd. To widać po jej zachowaniu i na korcie, i poza nim.To widać po jej reakcjach.

Maju! Trzymam kciuki mocno, bardzo mocno! I wiesz, nawet nie za wygraną w finale /choć niewątpliwie bardzo Ci tego życzę!/, trzymam kciuki za Ciebie, za Twoją odporność, żebyś dała sobie radę z huśtawką kibicowskich nastrojów. 

Dla poprawy humoru

 

Trudno się nie uśmiechnąć.

Do tej pory nie rozszyfrowałam, co właściwie ma być sprzedawane.

 

A tak nawiasem mówiąc, przytoczonego tu mema można dwojako interpretować: jako żart z totalnego nieuka za nic mającego zasady polskiej pisowni,  albo jako żartobliwą uwagę Zbigniewa na temat ryzyka zawierania związków małżeńskich. 

Tak czy owak- dość zabawne. 

Grzeczne dziewczynki

 

Już kilka razy napotkałam powiedzenie: Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne- tam gdzie chcą.

O ile druga część wydaje mi się być prawdziwa, o tyle co do pierwszej mam sporo wątpliwości. Odnoszę wrażenie, że nie dość, że o niebie nie ma co marzyć, to grzeczne dziewczynki dobrowolnie i niejako na własne życzenie fundują sobie tu na ziemi niezłe piekiełko.

Jak to? Ano tak! Grzeczna dziewczynka jest zgodna, cierpliwa, empatyczna i opiekuńcza. Można tych cech wymienić sporo więcej. i wystarczy popatrzeć na to z boku, jak szybko taka grzeczna dziewczynka staje się niewolnicą innych ludzi, którzy bez większych skrupułów wykorzystują niebywałe zalety jej charakteru, by zobaczyć cały absurd przytoczonego powiedzenia.

I żeby było śmieszniej, to ta grzeczna dziewczynka wcale nie czerpie zadowolenia i satysfakcji z perspektywy pójścia żywcem do nieba, wręcz przeciwnie- czuje się nieszczęśliwa, wykorzystywana i oszukana, tyle że nie umie inaczej. I to jest jej dramat- piekło nosi w sobie...

Ktoś coś w temacie?...