Banita na własne życzenie- i niech tak zostanie!

 Romanowskiemu sądownie przyznano list żelazny. Prawdopodobnie będzie prokuratorski protest i - być może- tenże list straci ważność. A może nie i czeka nas kolejny etap sądowo-prokuratorskiej przepychanki, kto to może wiedzieć... 

Tych pozostałości po pisowskim rządzie jest tak wiele, że nie wiem, czy kolejna kadencja KO starczyłaby, by wszystko naprostować, tym bardziej, że Batyr za punkt honoru wyznaczył sobie niszczenie rządów Tuska.

Ale co to ja chciałam?

No tak sobie myślę, że w czasach mocno odległych jedną z bardziej dotkliwych kar było skazanie na banicję. Tu zarówno Romanowski jak i Ziobro sami  sobie banicję zafundowali. Niech nas nie zmyli, że kasy mają jak lodu i miejsce do życia też nie do pogardzenia. Ci, którzy ich przygarnęli, łatwo się mogą od nich odwrócić, Europa czeka z deportacją, żaden dzień tak naprawdę nie niesie ze sobą pewności normalnego bezpiecznego bytu- krótko mówiąc : nie jest wesoło, co wcale nie oznacza , że któregokolwiek z nich jest mi żal- zupełnie NIE! Myślę jednak, że bycie poza krajem z poczuciem ciągłego zagrożenia i niepewności własnego losu jest niewiele lepsze- o ile w ogóle jest- od więzienia w swoim kraju.

Tak więc pomyślałam sobie, że niech już sobie siedzą tam , gdzie są i niech nie próbują wracać do kraju, w którym wyrządzili nam wszystkim tyle zła.

-------------------------------------------------------

Byłam na "Lalce", ale o tym w innej notce. Udanego weekendu! Dobrego nowego tygodnia. 

 

Dzień jak co dzień

 Trochę mi się rzeczywistość zawęziła, ale trzeba trzymać fason- po prostu: lepiej już było.

Dni mijają jeden za drugim, niby każdy inny a tak naprawdę podobne do siebie jak dwie krople wody. Zrobiło się chłodno, więc na użytek domowy ogłosiłam otwarcie sezonu grzewczego. Podobnie było w ubiegłym roku- też we wrześniu i chyba nawet wcześniej. Wiem, że dałoby się całkiem spokojnie przetrwać jeszcze tydzień czy nawet dwa, ale- lubimy ciepło a to właściwie jedyny luksus, na który sobie pozwalamy.

Czytam książki, polityką interesuję się w stopniu umiarkowanym, bo wszystko podlega wielokrotnemu przemieleniu i nie ma obawy, żeby coś ważnego mi uciekło. 

Dla uśmiechniętego /nieco gorzkim uśmiechem, niestety!/ tygodnia: mem, który uznałam za wart pokazania. ;)

 Dobrego tygodnia! :)))

 

A życie toczy się dalej.

 

 

 

Po zdjęciach wiadomo, że główną przyczyną mojego "urlopu" były sprawy zdrowotne, ale nie tylko- był zamknięty żłobek, były dwie stłuczki samochodowe, były znalezione w środku lasu dwa malutkie kociaki i niechęć Bąbla do podzielenia się własnym terytorium, było przypuszczenie uszkodzenia pralki i termostatu do pieca gazowego... 

Te dwa ostatnie to efekt paniki, kiedy z obłędem w oczach zastanawiałam się, co jeszcze i kiedy.

Ostatecznie wszystko powoli wraca do normy i - choć obowiązków mi przybyło- jakoś zaczyna względnie normalnie funkcjonować.Udało mi się wyciszyć po kumulacji niespodziewanych zdarzeń, tym bardziej że wszystko- mimo trudności- ostatecznie znalazło dobre rozwiązanie. A ja przypomniałam sobie maksymę babci Karolci i uznałam, że spokojnie mogę się nią podeprzeć w trudnych sytuacjach. Przytoczę, bo może się komuś przydać: jak się człowiek przyłoży, to i w piekle niezgorzej!

Bo rzeczywiście- człowiek potrafi zaadaptować się do KAŻDYCH warunków, najgorsza jest niepewność i oczekiwanie na kolejny cios.

---------------------------------

Tak naprawdę to jeszcze nie wszystko, ale na pierwszy raz wystarczy.

Dobrego nowego tygodnia! :)) 

PRZEPRASZAM

Przepraszam, że w poprzednim poście nie odpowiedziałam na ostatnie komentarze.

Z najróżniejszymi rzeczami sobie w życiu radziłam, ale to co się w tej chwili dzieje, kompletnie mnie przerasta. Kiedyś pisałam o diabelskim młynie, ale teraz to jakiś wściekły rollercoaster, który tylko czyha, by cisnąć mnie w przestrzeń. Może kiedyś o tym napiszę, może nie, nie wiem...

Jak znam życie- i siebie- to chociaż siła złego na jednego, jakoś to przetrwam. Pamiętacie?...Jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było...

Proszę o wyrozumiałość i cierpliwość. Jesteście dla mnie BARDZO  WAŻNI!💕 

Ciekawostki

W ostatniej notce, relacjonującej kolejny pobyt w czeskiej Pradze, @To przeczytałam pokazała m.in. pomnik dłoni z rozstawionymi w połowie palcami i uwagą, że kto tak potrafi, bo ona nie daje rady. Odezwało się dwie czy trzy osoby, że to żaden problem, więc spróbowałam i ja. I też mi wyszło, może nie super zgrabnie, ale jednak.;))

 Niby w prawej ręce da się jakoś ten podział zrobić, choć z niejakim trudem, za to w w lewej zero problemów a i podział wyraźny.

 

 Przy tej okazji przypomniało mi się, że i ja w dzieciństwie czy może wczesnej młodości miałam palcową sztuczkę,w wykonywaniu której byłam jedyna i niepowtarzalna- i sprawiało mi to niebywałą satysfakcję!

Ciekawe, czy i teraz dam radę? Spróbowałam. I... dałam radę!!! I tak jak wcześniej- w lewej ręce: bezproblemowo, w prawej- gorzej, ale też się dało. A swoją drogą, jak to jest, że lewa ręka lepiej "zapamiętuje"? Może prawa miała w życiu więcej obowiązków, stąd nie próbowała nawet zapamiętywać rzeczy mało istotnych?...;))

 Wygląda to mocno drapieżnie. A gdy się wykona ten gest w obu rękach i uzupełni odpowiednio straszliwą miną- efekt murowany! :))) Sami spróbujcie!

 

A skoro mowa o dziwnościach, to miałam kolegę, który umiał poruszać uchem: lewym lub prawym- w zależności od zapotrzebowania.

A z kolei mój wujek robił z ust  taką cienką kreskę i wydawał przenikliwy pisk, którego żadne z nas- dzieci- nie umiało powtórzyć, mimo wielu usilnych prób.

Trochę mało poważna dzisiejsza notka, ale czy wszystko i zawsze musi być takie śmiertelnie serio?... :)))

Były, ale nie tam, gdzie się spodziewałam.

 

Spodziewałam się kłopotów z telefonem, tymczasem kłopoty rzeczywiście były, ale... z komputerem.

Otóż ileś dni temu, po burzy- zresztą całkiem niegroźnej u nas- zabrakło internetu. Należało wyłączyć dopływ prądu, potem włączyć i sprawdzić, czy to cokolwiek zmieni.  A mnie się wszystko pomyliło i zresetowałam komputer. Poczułam się taka technicznie mocna, czy przypomniały mi się słowa otuchy z początków mojego  poznawania obsługi komputera, żeby się nie bać, bo tam za wiele zepsuć się nie da... Sama nie wiem, co mną powodowało, w każdym razie tak skutecznie zablokowałam komputer, że choć weź i ugryź!

Co dalej? Wiadomo, po ratunek do syna. I też pudło!  - Powiedz, co zrobiłaś. Tak po kolei. 

Bardzo chętnie bym opowiedziała z detalami, gdybym wiedziała, co właściwie zrobiłam. Może  jakaś informacja, jak przywrócić aparat z powrotem do życia jest w pudełku po komputerze?  Poszukajmy. Na ogół trzymam różne dziwne rzeczy, więc pewnie znajdę...tymczasem pudełka ani śladu! 

No, cóż! Trzeba  wezwać fachowca. I nerwy, że kiedy, bo facet zarobiony po uszy... ale udało się! Przyszedł! Otworzył komputer, trzy ruchy ręką, spytał o kod do komputera, wklepał i...komputer zaczął działać, jakby nic się wcześniej nie zdarzyło!! Niesamowite! Nie pytałam, co zrobiłam wcześniej nie tak, bo do niczego mi to już nie było potrzebne. Prędzej mi ręka uschnie, nim po raz drugi zabiorę się do resetowania komputera!!

A telefon? Jakoś sobie radzę, choć do zaprzyjaźnienia się z nim - daleka  droga. Teoretycznie wszystko jest jasne i proste, i niemal takie samo jak w poprzedniku, ale w praktyce wcale tak słodko nie jest.  Co rusz nadziewam się na jakąś niespodziankę i mocno mnie to deprymuje. Jak uznam, że jestem już z nim zaprzyjaźniona- dam znać! ;)))

Będą kłopoty? Zobaczymy...

 

Sama nie wiem, jak przez to przebrnę, na początku może być trudno.

Otóż: zastrajkowała mi komórka. Od jakiegoś czasu miałam z nią problemy tak bardzo narastające, że straciłam cierpliwość.

No, cóż- swoje wysłużyła, ma prawo odpocząć.

Cały szkopuł w tym, że zamieniam iphona na motorolę i pewnych rzeczy trzeba się będzie uczyć od początku.  Dodatkowo wcale nie jestem pewna, czy nie utracę dostępu do bloga, bo zakładając bloga namotałam takich cudów / niby żeby być anonimową tak na 100%- głupia baba! kto chciał, to i tak mnie zdemaskował/, że odkręcenie tego teraz może być problematyczne. No, cóż: pożyjemy, zobaczymy.

Jeśli będę musiała założyć nowego bloga, to na pewno spróbuję jakoś się z Wami skontaktować. Trzymajcie kciuki!

p.s. Może tu w komentarzach podam nowy adres? Zobaczymy. Wszystko zgodnie z zasadą - jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było! ;)) 

Młodość? Starość?...

 

Chwyciłam kiedyś tego mema i wreszcie go wykorzystam.

Zwróciłam uwagę na punkt 5. i wyjaśnienie zaznaczone czerwonym kolorem dla zaakcentowania, że to tylko heheszki, bo co się będziemy wygłupiać z  młodością po 60-tym roku życia. Ale jednak graniczny rok młodości, nawet tej z dużą przesadą, nie został wyartykułowany, więc spokojnie można przyjąć wieczny ciąg młodości dla tych, którzy po prostu młodo się czują.

Bo w gruncie rzeczy, co to jest starość? To rezygnacja, zmęczenie życiem, upierdliwe informowanie tych, którzy słuchają i którzy słuchać nie chcą o wciąż nowych a ogromnie uciążliwych dolegliwościach, bądź też uporczywe żeglowanie po wspomnieniach z lat młodości.

 Czy czuję się staro? Nie wiem. Gównie- co jakiś czas- doświadczam zdziwienia, że choć moja aktywność wyraźnie oklapła, to wciąż żyję, to wciąż jestem taka sama, intelektualnie jeszcze jakoś daję radę, choć wiedza jest już mocno dziurawa a pamięć szwankuje na potęgę.

                                                                      * * * 

Ostatnio przez ok. 10 dni była u nas córka z wnusią-wciąż jeszcze malusią dziewczyneczką. Żeby był komplet, wnuczka chwyciła jakiegoś wirusa, bakterię- piorun wie, co. Oczywiście lek taki i inny, wściekła temperatura, dziecko rozkapryszone, czemu oczywiście trudno się dziwić. Zresztą  co tu gadać- każdy wie, co się dzieje, gdy w domu jest chore dziecko. Córka umordowana do granic wytrzymałości, trzeba jej było pomóc, więc pomogłam- i jestem dumna jak paw: dałam radę!! Zakupy, normalne domowe obowiązki, zabawianie malutkiej, kiedy już poczuła się lepiej... Czyli nie jest jeszcze ze mną tak źle!

I tak sobie myślę, że człowiek tak długo jest młody, jak długo nie tylko nie wymaga opieki, ale jeszcze sam może komuś drugiemu pomóc. 

Dobrej niedzieli! Dobrego nowego tygodnia! :) 

Chichot natury

Upały przetrwaliśmy, choć z dużym trudem.W domu temperatura przekroczyła 27 stopni i nawet włączony wiatrak nie przynosił ulgi.  Po raz pierwszy nie broniłam się przed piciem wody a kot co prawda sporo czasu spędzał na dworze, ale chętnie wpadał do domu, żeby choć trochę się ochłodzić na starym przyjaznym linoleum.

  Dla równowagi dziś rano wiał tak chłodny i przenikliwy wiatr, że - idąc po zakupy- założyłam lekką wiosenną kurtkę... i wcale mi za gorąco nie było.

Ciekawe, czy w nocy się ogrzewanie nie włączy... 

A przed nami podobno kolejna fala upałów! Strach się bać. :)

 

Politykę odłożyłam na bok, szaleństwo pogodowe zdecydowanie zaspokaja moje zapotrzebowanie na huśtawkę emocji a nadmiar agresji wyładowuję czytając kryminały. /Co się ze mną dzieje?? Kiedyś opisy okrutnych morderstw omijałam szerokim łukiem, teraz łykam jak kaczka kluchy! Może to namiastka zaspokojenia morderczych ciągot...patrz: polityka! ;)/

 Czas płynie jakby obok, nic mi się nie chce.

Miłego weekendu i dobrego nowego tygodnia! :) 

Poczucie własnej warości

 Życie nikogo nie oszczędza i przed każdym stawia jakieś zadania- różne: łatwiejsze, ale i takie, wydawałoby się, nie do pokonania. Jedni  radzą sobie z każdym problemem, dla innych nawet drobne przeciwności urastają do miana katastrofy. Od czego to zależy?...

Wiele o tym myślałam i mam wrażenie, że generalnie jakość życia w dużej mierze /może nawet decydującej/ zależy od samooceny i samoakceptacji- wiary w siebie i własną sprawczość.

 A samoakceptacja nie bierze się znikąd, składa się na nią osąd rodzeństwa i rodziców, ocena rówieśników i ludzi dorosłych.

Młody człowiek poddany krytycznemu osądowi ma tendencję do przejęcia tych opinii na własny temat, wierzy im bezkrytycznie i przyjmuje jako pewnik. Nie próbuje się im przeciwstawić, walczyć z nimi. Nie ma świadomości, że brak wiary siebie i niska samoocena będą miały wpływ na jego dalsze życie.

Proszę mnie źle nie zrozumieć- daleka jestem od tego, by pompować ego młodego człowieka zawsze i za wszelką cenę.To byłaby skrajność w drugą stronę równie niekorzystna jak wszechogarniający krytycyzm.

Chodzi mi o budowanie realistycznego obrazu samego siebie- poznawania własnych mocnych stron, ale i tych słabszych, nad którymi warto popracować. 

Sama nie wiem, skąd mi się wziął ten temat- i po co. Swojego życia już nie zmienię. Za stara jestem na życiowe zmiany...

 Może  tak po prostu, by głośno powiedzieć, że w różnych życiowych sytuacjach trzeba umieć myśleć o sobie i mieć pewność, że warto o siebie zawalczyć, bo życie jest tylko jedno i będzie tylko takie, jak uda się nam je zagospodarować.