Poczucie własnej warości

 Życie nikogo nie oszczędza i przed każdym stawia jakieś zadania- różne: łatwiejsze, ale i takie, wydawałoby się, nie do pokonania. Jedni  radzą sobie z każdym problemem, dla innych nawet drobne przeciwności urastają do miana katastrofy. Od czego to zależy?...

Wiele o tym myślałam i mam wrażenie, że generalnie jakość życia w dużej mierze /może nawet decydującej/ zależy od samooceny i samoakceptacji- wiary w siebie i własną sprawczość.

 A samoakceptacja nie bierze się znikąd, składa się na nią osąd rodzeństwa i rodziców, ocena rówieśników i ludzi dorosłych.

Młody człowiek poddany krytycznemu osądowi ma tendencję do przejęcia tych opinii na własny temat, wierzy im bezkrytycznie i przyjmuje jako pewnik. Nie próbuje się im przeciwstawić, walczyć z nimi. Nie ma świadomości, że brak wiary siebie i niska samoocena będą miały wpływ na jego dalsze życie.

Proszę mnie źle nie zrozumieć- daleka jestem od tego, by pompować ego młodego człowieka zawsze i za wszelką cenę.To byłaby skrajność w drugą stronę równie niekorzystna jak wszechogarniający krytycyzm.

Chodzi mi o budowanie realistycznego obrazu samego siebie- poznawania własnych mocnych stron, ale i tych słabszych, nad którymi warto popracować. 

Sama nie wiem, skąd mi się wziął ten temat- i po co. Swojego życia już nie zmienię. Za stara jestem na życiowe zmiany...

 Może  tak po prostu, by głośno powiedzieć, że w różnych życiowych sytuacjach trzeba umieć myśleć o sobie i mieć pewność, że warto o siebie zawalczyć, bo życie jest tylko jedno i będzie tylko takie, jak uda się nam je zagospodarować.

Psia pogoda

 Ciekawe, jaki będzie ten rok. Wiosna była taka sobie- chłodna, niezrównoważona, sucha, z nocnymi przymrozkami. Lato... nie wiadomo jakie: pada, mży, leje- tak jakby zdumiony los chciał chociaż trochę zrównoważyć wiosenną suszę.

Dlaczego mówi się "psia pogoda" albo "pogoda pod psem" ?... Może wzięło się to stąd, że jaka by pogoda nie była, to pies powinien zaliczyć 1, 2, czasem nawet 3 spacery, niezależnie od chęci lub jej braku u właściciela czworonoga. Szczęśliwie mam kota i on spacery sam zalicza. Niby deszczowa pogoda specjalnie mu nie przeszkadza, ale nie to, żeby kochał deszcz. Teraz też rozłożył się na dywaniku a deszcz wali o szyby.

Zmusiłam się do pisania, żeby nie zapomnieć, jak się stuka w klawiaturę, ale tak naprawdę niewiele się u mnie dzieje: trochę sprzątam, trochę gotuję, trochę czytam, trochę oglądam TV... wszystkiego trochę.

Odcięłam się od polityki, czasem łypnę jednym okiem,  ale bez głębokiego zaangażowania, bo uznałam, że moje stanowisko względem niej jest stabilne a własne nerwy trzeba oszczędzać, bo mogą się jeszcze przydać.

Jednym słowem- dzień jak co dzień, bez większych emocji, upływa jak każdy poprzedni i upłynie jak każdy następny... i tylko lat przybywa. Trochę we mnie zniechęcenia. Może dlatego, że i na wielu blogach kłopoty, zmartwienia, smutek... Można się tym zarazić?...

Zagłaskać kota na śmierć

 

Żeby nie było, że nie doceniam- wprost przeciwnie! Boję się jedynie, żeby ochami i achami nie wyrządzono krzywdy tej niezwykłej dziewczynie.

Nie znam się na tenisie i nie widzę w nim nic szczególnie atrakcyjnego, zwłaszcza w tenisie kobiecym. Łup-łup i łup-łup, i dalej, i znowu to samo. Inaczej w tenisie męskim- tam coś się dzieje, są jakieś niespodzianki.

Tym razem oglądałam mecz od początku do końca, z zaciśniętymi kciukami, napiętą uwagą ale i uśmiechem na ustach. To był majstersztyk, sportowy teatr, coś, czego nie da się opowiedzieć w kilku słowach. Emocje kipiały! A niewysoka skromna dziewuszka szła jak burza do kolejnego zwycięstwa, tym razem w walce o wejście do finału. Nie wygrała siłą uderzeń ani szybkością lotu piłki- wygrała różnorodnością zagrań, przyczajoną niespodzianką kolejnego odbicia... To była fantastyczna, fenomenalna gra. I mówię to ja- baba, która się kompletnie nie zna na tenisie. Ale docenia mistrzostwo gry!

Czemu dałam taki dziwny tytuł notce? Bo nasi krajanie to dziwni ludzie: jak ich sportowy faworyt wygrywa, to by go ozłocili, stawiali pomniki i w ogóle na rękach nosili... ale wystarczy gorszy czas i słabszy wynik, żeby zaczęli psy wieszać i odsądzać od czci i wiary. No tak jest i już! Boję się tego dla Mai. To urocza, skromna i ambitna dziewczyna. Twarda, ale jednocześnie bardzo delikatna i wrażliwa... Skąd wiem? Znikąd. To widać po jej zachowaniu i na korcie, i poza nim.To widać po jej reakcjach.

Maju! Trzymam kciuki mocno, bardzo mocno! I wiesz, nawet nie za wygraną w finale /choć niewątpliwie bardzo Ci tego życzę!/, trzymam kciuki za Ciebie, za Twoją odporność, żebyś dała sobie radę z huśtawką kibicowskich nastrojów. 

Dla poprawy humoru

 

Trudno się nie uśmiechnąć.

Do tej pory nie rozszyfrowałam, co właściwie ma być sprzedawane.

 

A tak nawiasem mówiąc, przytoczonego tu mema można dwojako interpretować: jako żart z totalnego nieuka za nic mającego zasady polskiej pisowni,  albo jako żartobliwą uwagę Zbigniewa na temat ryzyka zawierania związków małżeńskich. 

Tak czy owak- dość zabawne. 

Grzeczne dziewczynki

 

Już kilka razy napotkałam powiedzenie: Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne- tam gdzie chcą.

O ile druga część wydaje mi się być prawdziwa, o tyle co do pierwszej mam sporo wątpliwości. Odnoszę wrażenie, że nie dość, że o niebie nie ma co marzyć, to grzeczne dziewczynki dobrowolnie i niejako na własne życzenie fundują sobie tu na ziemi niezłe piekiełko.

Jak to? Ano tak! Grzeczna dziewczynka jest zgodna, cierpliwa, empatyczna i opiekuńcza. Można tych cech wymienić sporo więcej. i wystarczy popatrzeć na to z boku, jak szybko taka grzeczna dziewczynka staje się niewolnicą innych ludzi, którzy bez większych skrupułów wykorzystują niebywałe zalety jej charakteru, by zobaczyć cały absurd przytoczonego powiedzenia.

I żeby było śmieszniej, to ta grzeczna dziewczynka wcale nie czerpie zadowolenia i satysfakcji z perspektywy pójścia żywcem do nieba, wręcz przeciwnie- czuje się nieszczęśliwa, wykorzystywana i oszukana, tyle że nie umie inaczej. I to jest jej dramat- piekło nosi w sobie...

Ktoś coś w temacie?... 

 

 

 

 

Co to właściwie jest?

Nie znam się na kwiatach, nie zawsze o nich pamiętam /choć się staram/, ale jakoś udaje nam się koegzystować i trochę różnych roślin w domu jest. 

 

 

 

 Powiedziałabym, że to rodzaj bambusa, ale zakładać się nie będę. Kilka razy go przesadzałam i widać było mu dobrze, bo trwał i tak było ładnych kilka lat. W tym roku zrobił mi nie lada niespodziankę: pojawiło się coś dziwnego, w pierwszym momencie pomyślałam nawet, że to chwast, ale nie usunęłam.  I dobrze! 

 

 

 

 

 

 

 

 Jeśli kwiat, to trochę dziwny, ale uzbroiłam się w cierpliwość. 

Zauważyłam też, że przy "pąkach" kwiatostanu pojawiają się drobinki wody, jakby roślina w ten sposób pozbywała się jej nadmiaru z podłoża.

 

 

 

A za jakiś czas - pełnia kwitnienia!

 

 

 

 

 

 

 Aż trudno było uwierzyć, że to normalny kwiat a nie papieroplastyka.

 

Rozkwitał przed wieczorem, zamykał się po nocy. To trwało kilka dni, po czym kwiatki opadły, łodyżka uschła, toteż wycięłam i wyrzuciłam.

 

Właściwie na tym mogłabym zakończyć, ale to nie był koniec niespodzianki, bo wkrótce po raz kolejny pojawiła się długa zielona łodyżka. I wtedy sfotografowałam cały proces kwitnienia, bo pomyślałam, że nikt mi w te dziwności nie uwierzy.

Już po kwitnieniu, sterczy suchy kikutek, ale tym razem go nie wyrzuciłam. Jeszcze nie. Może to błąd? Może bambusowe dziwadło zakwitłoby po raz kolejny?... 

 

 

Zochna

 Kiedyś Kasia Sobczyk śpiewała piosenkę "Był taki ktoś" i pierwsze skojarzenie było damsko-męskie. Dziś słyszę tę melodię, ale myślę o niej, o mojej siostrze- Zochnie.

Jeżeli kiedyś dane było spotkać kogoś takiego jak Ona, to jakby wygrać główny los na loterii: niezwykła kobieta, niezwykły człowiek... Bardzo mi Jej brakuje. Od blisko 14-tu lat...

Dziś imieniny Zofii. Nie pojadę do Niej, nie jeżdżę już sama do Warszawy. Cóż, starość nie radość. Więc chociaż tutaj. Gałązka bzu. Wiosenny kwiat. Bardzo mi Ciebie brakuje Siostro, bardzo!

 

Rzucam myśl a wy ją łapcie!

Nie rozumiem obecnych czasów: kłamstwo jest premiowane występami w rozmowach z dziennikarzami i niby jest to rozmowa z użyciem podchwytliwych dziennikarskich pytań i wykorzystywania argumentów, tyle tylko że zaproszony pisowski interlokutor skrzętnie wykorzystuje możliwość propagowania własnej partyjnej polityki. Dalej: gdy sytuacja staje się dla pisowców mocno niewygodna, rzuca się jakiekolwiek hasło- byle odpowiednio nośne i doprowadzające przeciwnika politycznego do furii po to tylko, by poprzedni niewygodny temat przestał zajmować społeczeństwo. Całym sercem popiera takie zagrania p.rezydent weciarz. Przykład?

A może byśmy tak pomyśleli o nowej Konstytucji, bo stara przestała się nam podobać... Zorganizujemy grupę roboczą / jak sądzę- nieźle płatną/, żeby się przy tym trochę pobawiła. I zaprosimy do niej samych zatwardziałych a i niektórych nieco umoczonych pisowców- i już będzie o czym gadać! Bo po co ludzie mają gadać o piramidzie finansowej kryptowalut, w której pisowcy- jak wszystko na to wskazuje- byli umoczeni po uszy. 

No, nie mogę!!! Ząb o ząb zgrzyta, ręce się trzęsą, wypożyczam kolejny kryminał, żeby zneutralizować własne emocje- czyli uaktywniam tzw. temat zastępczy. I jednocześnie zła jestem na siebie, że też te niepotrzebne emocje daję sobie zaszczepić.

A wystarczyłoby przecież trzymać się prostej zasady: popieram prodemokratyczne i prozachodnie partie, niezależnie od tego, czy uważam je za idealne /jasne, że idealnych partii nie ma, nigdy nie będzie i nigdy nie było!/ czy też traktuję je jako mniejsze zło- bo to jedyna droga dobra dla Polski, dobra dla nas wszystkich!

Wystarczy pojeździć po kraju, popatrzeć jak się zmienia, pięknieje, bogaci... O czym tu jeszcze dyskutować? Jesteśmy w UE - i NIE  DAJMY  SIĘ  Z  NIEJ  WYPROWADZIĆ ! 

Trafił nam się premier, który nawet w tym kłębowisku żmij i zdrajców, podgryzających go od środka radzi sobie znakomicie. Nie zmarnujmy tego!!

                                                POLSKA  NA  TAK !   

Kocie opowieści

 Mam nadzieję, że hasło "weterynarz" na ten rok jest już nieaktualne. Szczepienie na choroby zakaźne zaliczone, choroba skórna Bąbla zdiagnozowana. Nie wiem, czy idealnie, ale lekarstwa zostały dobrane i wygląda na to, że są skuteczne. Po konsultacji z tutejszą panią weterynarz zmniejszyłam dawkę leku i obserwuję, czy świąd skóry nie wróci. To niby dopiero kilka dni, ale- jak dotąd- nic złego się nie dzieje.

Tabletka jest mała i podzielenie jej na 4 części wymaga sporej precyzji. Okruszki są malutkie a i tak zaaplikowanie kotu porcji wymaga ogromnej uwagi i... cierpliwości, bo Bąbel wcale chętnie tego nie łyka. Szczęśliwie tabletka ma wyraźny żółty kolor z odcieniem seledynu, więc nawet niewielki okruszek jest do zauważenia, ale tak na dobrą sprawę nie zawsze jestem pewna, czy podanie leku zakończyło się sukcesem, bo Bąbel stosuje różne sztuczki.

Niby wspólnie oswoiliśmy temat i przynajmniej nie muszę kota po całym domu ganiać.Wie, co go czeka i jakoś się z tym godzi, co wcale nie oznacza braku buntu. 

Chwytam i unieruchomiam Bąbla, po czym wciskam mu ćwiartkę tabletki w pyszczek i czekam aż połknie. Czasem dzieje się to już za pierwszym razem, ale rzadko. Na ogół energiczny ruch języka i lekarstwo spada na podłogę. Podnoszę i operacja zaczyna się od początku; czasem jest niby połknięcie - ja cała szczęśliwa uwalniam kota i ... widzę żółty okruszek na podłodze. Jak dotąd, rekord padł, gdy połknął za siódmym razem a ja byłam spocona jak ruda mysz!!

A i wtedy, gdy wszystko wskazuje na to, że Bąbel lekarstwo połknął, 100% pewności nie ma, toteż za każdym razem dopiero zjedzenie kilku chrupek uspokaja mnie, że poranna/wieczorna operacja jest szczęśliwie zakończona.

 W miseczce po lewej stronie jest woda, po prawej stronie jest mokra karma, chrupki sypię na podłogę.

Początkowo chciałam suchą karmę też sypać do miseczki, ale kotu wyraźnie to nie pasowało- wygrzebywał łapką na podłogę pojedyncze chrupki i dopiero wtedy zjadał.  No to mu ułatwiłam!

Gdy bardzo mi zależy /po tabletce/, żeby coś zjadł, śmigam chrupkiem po podłodze, kot rzuca się za tym jak na prawdziwym polowaniu i zjada. I tak kilka razy. No skoro kilka chrupek zostało zjedzone, to i leku już nie wypluje.

Tradycyjnie całe dnie- z przerwami na posiłki- spędza na dworze, a gdy ma ochotę, układa się na podłodze...

... albo na kolanach.

 

I chyba dobrze mu z nami...

 

 

 

Wpisuję Ci się w środku...

 

I już wiadomo, że będzie o pamiętnikach, sztambuchach, czy jak się tam te zeszyciki nazywało.

 

 

 Przyznam, że do napisania tej notki zainspirowała mnie Pani od Puszka, która zwróciła uwagę na krótką dygresję w notce. /Zdjęcia wzięłam z internetu, bo chociaż swój dziewczyński pamiętnik też miałam, to wcale nie jestem pewna, czy go nie zniszczyłam w trakcie likwidowania zbędnych papierzysk./

Nie przypominam sobie, czy jakikolwiek chłopak miał pamiętnik, chyba nie... pamiętnik to była domena dziewczyn. Chłopcy mogli się wpisywać, czemu nie, ale własnych pamiętników nie prowadzili. Jakie były wpisy? Różne. Poważne wiersze- to przy wpisach nauczycieli i innych osób dorosłych, jako że im nie wypadało głupot wpisywać, ale już dzieciaki plotły trzy po trzy para piętnaście- tak, żeby można się było pośmiać albo poplotkować. Ot, choćby początek wpisu z tytułu notki: Wpisuję Ci się w środku, bo Cię kocham kotku! 

 A już z różami była cała seria:

Na górze róże, na dole fiołki, kochajmy się zawsze jak dwa aniołki!

Na górze róże, na dole mech, kto Cię nie kocha, niechby zdechł!

Na górze róże, na dole bez, kto Cię nie kocha, ganiał go pies!

Podobnych wersji było całkiem sporo. Całkiem sporo w ogóle było wierszyków o tematyce damsko -męskiej, chociaż wszystko to pisały przecież dzieciaki. I tak na przykład: 

Napił się dziadek słodkiego wina i gania babcię wkoło komina.

Swoistą atrakcją wielu pamiętników były tzw. sekrety. Był to zagięty róg kartki z napisem "sekret". No a wiadomo, że jak sekret, to tym bardziej chciałoby się tam zajrzeć. No i się zaglądało a tam... narysowana była paskudna gęba i podpis: Kto tu zagląda, ten tak wygląda!

Ozdabianie wpisów rysunkami zawsze było mile widziane.

     Zapraszam wszystkich chętnych do dzielenia się własnymi wspomnieniami w temacie szkolnego pamiętnikarstwa. Może jakieś zabawne wierszyki?

   Przyda nam się trochę luzu i uśmiechu! :))