niedziela, 18 listopada 2007
Wesołych Świąt!
Już
ze dwa dni wcześniej zauważyłam świecące lampki choinkowe w witrynie
sklepu spożywczego- jakoś nie do końca do mnie dotarło, że coś jest nie
tak, tym bardziej, że jeden rekordzista właściwie prawie cały rok zdobił
wystawkę choinkowymi światełkami /poza latem, bo dzień długi i
światełek zwyczajnie nie widać!/. Dziś mnie sieknęło! Wracaliśmy z
imienin Elżbiety- a tu w poprzek halek, staników i majtek w sklepie
bieliźniarskim puszy się okazały napis: WESOŁYCH ŚWIĄT! Przetarłam oczy-
omam jakiś czy ki diabeł?! Nie! Jest cały czas, nie znika!
Zastanowiło
mnie, o jakie święta tu chodzi? Zaduszki minęły dwa tygodnie temu,
jeszcze na większości grobów stoją wiechcie poczerniałych od przymrozków
chryzantem i niby co w tym wesołego?! Nie, zdecydowanie nie tych świąt
wesołych nam pożyczono. To jakie inne? Najbliższe byłoby Święto
Niepodległości, ale ono bardziej sztywno patriotyczne niż wesołe,
zresztą też już minęło. Na nic zaklinanie rzeczywistości, nie ma się co
oszukiwać- chodzi o święta Bożego Narodzenia. I choć życzono wesołych,
to mnie zrobiło się smutno.
Smutno, bo poszybowałam wspomnieniami w
czasy swojego dzieciństwa i zasmakowałam w pamięci tej samej tęsknoty
wypatrywania pierwszej gwiazdki, wieczorów klejenia bibułkowych jeżyków i
główek Mikołajowych z wydmuszek; zrobiło mi się żal tej ekscytacji
ceremonią ubierania choinki... i całej tej niezwykłej atmosfery świąt. A
dziś? Zginęła podniosła atmosfera, pojawił się jakiś niezdrowy
pośpiech, niecierpliwość, stąd pewnie i świąteczne dekoracje w
listopadzie, i kolędy, i masowy wysyp poprzebieranych Mikołajów- a
wszystko to pod hasłem: kupuj, k u p u j, KUPUJ!!!
Pomyślałam, że
będę szczęśliwym człowiekiem tak długo, jak długo uda mi się ocalić
niepowtarzalny zapach świąt i bogactwo wspomnień dzieciństwa.
----------------------------------------------------------
środa, 21 listopada 2007
Wrocławski Dzień Życzliwości
Właśnie mija propagowany przez Wrocław dzień poświęcony
życzliwości i ludziom życzliwym. Pierwszy odruch to obśmiać, bo tyle się
tych różnych dni ku czci namnożyło, że włos się jeży, ale zaraz potem
pojawia się myśl:- a czemu niby nie? W powodzi codziennej niezmiennej
gburowatości, ponuractwa i entuzjastycznej chęci dokopania bliźniemu,
wrocławski pomysł musi budzić szacunek. Dobry i jeden dzień, od czegoś
trzeba zacząć. Zaraz, zaraz...Wrocław może a Warszawa to co- od
macochy?! Warszawiacy też umieją być życzliwi- i to nawet dłużej!
Proponuję do końca tygodnia. Ja osobiście deklaruję życzliwość do końca
miesiąca /już tylko parę dni zostało.../, a jak mi w krew wejdzie, to i o
grudzień zahaczę!
Rozmarzyłam się: młodzian ustępuje miejsca
kobiecie z siatami, kierowca nie potrąca staruszki na pasach, nikt nie
wpycha sie bez kolejki do...wszystko jedno gdzie, ludzie uśmiechają się
do siebie na ulicy- ale super! Jak w amerykańskim filmie! I niech mi
nikt nie mówi, że Polacy są zagonieni, zapracowani, zestresowani a więc
niecierpliwi i wyładowujący własne frustracje na tym, kto akurat pod
ręką, bo wcale tak być nie musi.
No i na koniec kilka pytań, które dostałam w poczcie e-mailowej właśnie z okazji 21.XI - Dnia Życzliwości:
Chcesz mieć słońce nawet jesienią?
Chcesz mieć wszędzie przyjaciół?
Chcesz, żeby świat był lepszy?
Chcesz mieć przyjemną pracę?
Chcesz być lepszy?
Chcesz być bogatszy?
Chcesz być piękniejszy?
Chcesz być silniejszy?
Chcesz być szczęśliwy?
To proste. Bądź życzliwy! /www.terazwrocław.pl/
A
tak między nami: jeśli generalnie lubi się ludzi, to do życzliwości
wcale nie trzeba się aż tak bardzo zmuszać. Pojawia się sama z siebie!
--------------------------------------------------------------
niedziela, 25 listopada 2007
Zaufaj cudowi.
Od czasu wysłuchania expose Premiera wiele rzeczy mnie
drażni. Nawet nie mówię o wystąpieniach przedstawicieli opozycyjnej
partii, bo te drażnią mnie permanentnie a stosowana przez nich technika
odwracania kota ogonem jest z każdym dniem bardziej doskonalona i coraz
bardziej irytująca. Obawiam się, że pełny spokój uda mi się uzyskać
dopiero wtedy, gdy partia nieomylnego stratega podzieli los niedawnych
koalicjantów, co- daj Boże- już za 4 lata!/ Mam nadzieję, że dożyję tej
duchowej uczty!/
Drażnią mnie redaktorzy telewizyjnych stacji,
którzy: a) udają, że widzą co innego niż widzą albo są tak naiwni, że
prezesowi udało się jednak im wmówić, że z tym czarnym i białym jest
inaczej, niż dotąd myśleli. Jak kaczka kluchy łykają łapczywie każdą
jedynie słuszną myśl wodza i nie dość, że starają się zrozumieć to, co
zupełnie zrozumieć się nie da, to jeszcze szukają argumentów na
potwierdzenie prawdziwości podanych tez; b) starają się ośmieszyć nowo
wybranego premiera w każdy możliwy sposób- a to mu policzą, ile razy
użył słowa zaufanie, a to mu podrzucą fałszującą Dodę, a to będą cudy
wytykać aż do obrzydzenia.
Nie zakochałam się na stare lata w
Tusku, ale chcę zaufać cudowi- temu cudowi, który sprawił, że zaczęłam
lżej oddychać, że przestałam czuć ten wściekły paraliżujący niepokój,
który nie pozwalał normalnie żyć. Nie jestem dziecinna i nie spodziewam
się manny z nieba, realizacji wszystkiego co w planach - i to już zaraz,
następnego dnia! Cud już się zdarzył! I zdarzy się jeszcze niejeden,
jeśli uda nam się otrząsnąć z czarnej sieci nieufności, podejrzliwości i
wrogości, zarzuconej przez poprzednie rządy- szczęśliwie nie do końca
skutecznie, bo przecież udało nam się w końcu wyjść z ciemnej doliny. I
obyśmy tam więcej nigdy już nie wrócili!
--------------------------------------------
Aktualny komentarz:
Niestety, jesteśmy nie tylko w czarnej dolinie, ale - powiedziałabym, że w czarnej d...! Ale nadzieja jeszcze nie umarła! ;)
